Sunday, February 15, 2009
NEVER WORRY GOD WILL MANAGE
LETTER NI BF
Natutuwa ako at nagpapasalamat sa Dios na sa lahat ng pinagdaanan namin ni Benjie...nanatili kaming nakatayo para sa isat-isa.
Saturday, February 14, 2009
LOVE IN THE AIR
Feb. 13 (Friday) Maaga akong gumising clear of any negative thought. Magluluto ako ng foods namin sa church. Nasa may edge ng bed si Erill, sabi ko lumipat na sya near the wall eh kaso tulog mantika hindi kumilos. It was really hard for me na makababa sa bed and an accident happened, nahulog ako at tumama ang mga braso ko sa cabinet at sa hagdan ng double deck. Napasalampak ako sa floor. Ang lakas ng impact nagising sila lahat at nahilo talaga ako. But thank God dahil wala akong naramdamang sakit. Natapos ko naman ang pagluluto. Pagbalik ko ng room nakabihis na ang 2. At ang Erill nagla-laptop na. Sabi ko kay JM pakitikim yung niluto ko. Ayaw. Next nakiusap ako kay Erill pero ayaw ding tikman. Kinulit ko si JM, sumunod naman ang kaso kumain naman pala ng chocolate, so hindi balance ang panlasa nya. Si Erill naman ang kinulit ko, sabi nya nag toothbrush na daw sya. Sabi naman namin konti lang yon titikman lang nya. Ayaw daw nya talaga. Nainis na naman me feeling ko kasi puro na lang laptop inaatupag na napaka-simple ng request ko hindi pa magawa. Hindi na nga nila ako tinutulungan sa pagluluto (which they supposed to, pero ako na lang ang umaako kasi kaya ko naman). It really pissed me off. Kinuha ko ang laptop, wala akong pakialam kung may ka-chat sya. Ako na rin ang nagpaalam sa mga ka-chat nya before I signed-out his YM. Kinuha ni Erill mga gamit nya at sinabing mauna na sya (9:25 am pa lang yata nun). After he went out the door, I banged it. Buti na lang JM was there to pacify me. Naiiyak talaga ako kasi lagi na lang kaming nag-aaway to think na hindi ako pala-away na tao. I really came to the point na ayoko na talaga syang maging kaibigan dahil nasasaktan na ko. Everybody was asking me bakit ako malungkot that day. Hindi ko alam bakit ako nalulungkot siguro gawa nga ng nangyayari sa amin ni Erill....
Feb. 14 (Heart's Day) Maaga akong gumising. May nagrequest kasi sa king gumising ng maaga para mabati man lang daw nya ako. Ang saya nya ng makita nya ako sa camera. Ang ganda ko daw kahit bagong gising (bola!) Natutuwa naman ako kasi he looked really fine...mas mukha syang at peace. Nilalagnat daw sya pero pinilit nya talaga ang katawan nya para lang makita ako. (kaka-touched). Kahit hindi matagal yung usap na yon alam ko somehow napasaya ko sya. Ako, ano feeling ko? Happy din syempre. Hindi naman nawawala yung pinagsamahan namin. He will remained special to me. Yun nga lang hanggang don lang...Naglaba ako after naming mag-usap. Around 3pm si BF naman ka-chat ko. We chatted till 10:30pm. Kung anu-ano lang napag-usapan namin. Naisingit ko naman about sa wedding namin. We decided to have it here in Dubai. We agreed to have it at Palma Resort, Umm Al Quwain. It will be a Beach Wedding at ang motiff ay chocolate brown and baby pink. Exciting!!! He's starting to be cooperative basta daw i-budget kong mabuti ang wedding. Late na dumating sina nanay at tatay ko, galing sayawan (naks!) Hindi ko na nga nakausap si tatay kasi sobrang napagod. Si Nanay naman saglit ko na nakausap kasi inaantok na rin. Pero atleast nabati ko sila at nakita ko sila. Miss ko na talaga sila. Sobrang thankful ako kay BF kasi he made my heart's day really special. About lunch time yesterday, nagreturned call si Erill. Since it was love day, I set aside the grudges. Humingi ako ng apology sa inasal ko. Alam ko naman kasing hindi ako dapat nagalit agad at may pagka-rude ang ginawa ko that I know i offended him. I thought he will apologized as well pero in the way our conversation went through it seemed na ako lang ang may mali. Sabi nya kasi he was on "fasting" sabi ko bakit hindi na lang nya sinabi na nasa fasting pala sya. Mas naintindihan ko siguro yun. Pero sabi nya hindi naman daw dapat sinasabi na nagfa-fasting ang isang tao. Alam ko namang nasa Bible yun pero ang sa kin pano ko mauunawaan ang isang bagay na hindi ko naman alam. So na-misunderstood ko sya at the same time it caused strife in between. May tinanong sya sa kin na hindi ko masagot...bakit daw every Friday na lang kailangan kong magalit kapag may ka-chat sya samantala daw si JM okay lang sa kin. Hindi ko masagot...dahil hindi ko kasi alam isasagot ko. Bakit nga ba?
Wednesday, February 11, 2009
BLOWN AWAY
Sa sasakyan naman habang naghahatid ito ng pasahero sa may Knowledge Village (lugar dito sa Dubai kung saan nandon ang mga academic institutions) isang lalaki ang tulog na tulog na nakaupo sa pinaka-harapan ng shuttle. Naalimpungatan ang lalaki kasi dun na pala yung babaan nya. Bigla itong tumayo eh hindi pa naman humihinto ang sasakyan..napaupo ulit ang lalaki na muntikan pang mahulog ang shades. Nagulat kami ng katabi ko...natawa nga sya eh habang ako naman pinipigil ang tawa. Ang porma kasi ni "kabayan".. nawalan tuloy sya ng poise!!! Eto ang maganda sa kanya ha - deadma! Siguro sa loob nya sinasabi nyang "kaya nyo ba yon?" (lols)
STORIES TO THINK ABOUT
Trust is very important factor for all relationships. When trust is broken, it is the end of the relationship. Lack of trust leads to suspicion, suspicion generates anger, anger causes enmity and enmity may result in separation. A female telephone operator received a phone call one day. She answered, "Public Utilities Board." There was silence. She repeated, "PUB." There was still no answer. When she was going to cut off the line, she heard a lady's voice, "Oh, so this is PUB. Sorry, I got the number from my husband's pocket but I do not know whose number it is." Without mutual trust, just imagine what will happen to the couple if the telephone operator answered with just "hello" instead of "PUB".
A man asked his father-in-law, "Many people praised you for a successful marriage. Could you please share with me your secret?" The father-in-law answered in a smile, "Never criticize your wife for her shortcomings or when she does something wrong. Always bear in mind that because of her shortcomings and weaknesses, she could not find a better husband than you." We all look forward to being loved and respected. Many people are afraid of losing face. Generally, when a person makes a mistake, he would look around to find a scapegoat to point the finger at. This is the start of a war. We should always remember that when we point one finger at a person, the other four fingers are pointing at ourselves. If we forgive the others, others will ignore our mistake too.
A person visited the government matchmaker for marriage, SDU, and requested "I am looking for a spouse. Please help me to find a suitable one." The SDU officer said, "Your requirements, please." "Oh, good looking, polite, humorous , sporty, knowledgeable, good in singing and dancing. Willing to accompany me the whole day at home during my leisure hour, if I don't go out. Telling me interesting stories when I need companion for conversation and be silent when I want to rest." The officer listened carefully and replied, "I understand you need television." There is a saying that a perfect match can only be found between a blind wife and a deaf husband ,because the blind wife cannot see the faults of the husband and the deaf husband cannot hear the nagging of the wife. Many couples are blind and deaf at the courting stage and dream of perpetual perfect relationship. Unfortunately, when the excitement of love wears off, they wake up and discover that marriage is not a bed of roses. The nightmare begins.
There is a Chinese saying which carries the meaning that "A speech will either prosper or ruin a nation." Many relationships break off because of wrong speech. When a couple is too close with each other,we always forget mutual respect and courtesy. We may say anything without considering if it would hurt the other party. A friend and her millionaire husband visited their construction site. A worker who wore a helmet saw her and shouted,"Hi, Emily ! Remember me? We used to date in the secondary school." On the way home, her millionaire husband teased her, "Luckily you married me.Otherwise you will be the wife of a construction worker." She answered ,"You should appreciate that you married me. Otherwise, he will be the millionaire and not you." Frequently exchanging these remarks plants the seed for a bad relationship. It's like a broken egg - cannot be reversed.
Different people have different perception. One man's meat could be another man's poison. A couple bought a donkey from the market. On the way home,a boy commented, "Very stupid. Why neither of them ride on the donkey?"Upon hearing that, the husband let the wife ride on the donkey. He walked besides them. Later, an old man saw it and commented, "The husband is the head of family. How can the wife ride on the donkey while the husband is on foot?" Hearing this, the wife quickly got down and let the husband ride on the donkey. Further on the way home, they met an old Lady. She commented, "How can the man ride on the donkey but let the wife walk. He is no gentleman." The husband thus quickly asked the wife to join him on the donkey. Then, they met a young man. He commented, "Poor donkey, how can you hold up the weight of two persons. They are cruel to you." Hearing that, the husband and wife immediately climbed down from the donkey and carried it on their shoulders. It seems to be the only choice left. Later, on a narrow bridge, the donkey was frightened and struggled. They lost their balance and fell into the river. You can never have everyone praise you, nor will everyone condemn you. Never in the past, not at present, and never will be in the future. Thus, do not be too bothered by others words if our conscience is clear..
This is a true story which happened in the States. A man came out of his home to admire his new truck. To his puzzlement, his three-year-old son was happily hammering dents into the shiny paint of the truck. The man ran to his son, knocked him away, hammered the little boy's hands into pulp as punishment. When the father calmed down, he rushed his son to the hospital. Although the doctor tried desperately to save the crushed bones, he finally had to amputate the fingers from both the boy's hands. When the boy woke up from the surgery & saw his bandaged stubs, he innocently said, " Daddy,I'm sorry about your truck." Then he asked, "but when are my fingers going to grow back?" The father went home & committed suicide. Think about this story the next time someone steps on your feet or u wish to take revenge. Think first before u lose your patience with someone u love. Trucks can be repaired.. Broken bones & hurt feelings often can't. Too often we fail to recognize the difference between the person and the performance. We forget that forgiveness is greater than revenge. People make mistakes. We are allowed to make mistakes. But the actions we take while in a rage will haunt us forever.
KWENTO NG ISANG MAGULANG
“ Magandang hapon po ‘tay, nasiraan po kasi ako eh, di ko po nadala ang gamit ko baka po may lyabe kayo ay pliers jan?” ngumiti sya sa akin, maya maya at bumalik at may bitbit na bag at dalawang payong, iniabot sa akin. Sumama pa sya sa akin sa aking kotse… malaki ang deperensya, mukhang tinamaan nga ako ng napakalaking malas. Inaya ako ng matandang magkape muna sa kanila, medyo malamig nga at basa na rin ako ng ulan kaya sumama ako.
Pagpasok namin ng bahay ay nakita ko na hindi maayos iyon… sabi nya pasensya na daw ako kasi nag-iisa sya. Roman daw ang pangalan nya, dating dyipney driver. Umupo ako sa sala, maalikabok yun… pumunta sa kusina ang matanda siguro magtitimpla ng kape, ayoko na sana kasi iika-ika na sya, hindi na masyadong makalakad pero mapilit si mang Roman. Nakita ko sa dingding ang mga nakakwadrong larawan… siguro family picture nila yun, sa ibaba ay picture ng lalaking nakatoga katabi nito ang isang kwadro rin ng babaeng nakatoga din… siguro mga anak nya. Malinis ang mga kwadro, halatang kapupunas pa lang at parang ayaw maalikabukan man lang.
Tama ako, sabi ni mang Roman anak nga daw nya yun. Inilapag nya ang kape, mejo hindi malinis yung mug pero nakakahiya naman kung tatangihan ko at isa pa nilalamig na rin ako at malakas ang ulan, gusto ko ring mainitan ang sikmura.
“ kung gusto mo anak… ano nga ba uli pangalan mo? “ tanong nya sa akin, “ Jun po”, sagot ko naman. “ kung gusto mo Jun eh sayo na lang yang mga gamit ko, wala na rin namang gagamit nyan dito… gamit ko dati yan ng driver pa ako ng dyip pero mahina na ako ngayon Jun, di ko na kaya na magdrive pa uli.”
“ naku wag na po, meron po ako nasa hiraman nga lang kaya di ko nadala, asan po mga anak nyo?” tanong ko
“ Si Danny, Engineer ko yan… may pagmamalaking itinuro ang litrato sa ding-ding… nasa Saudi na ngayon, yan naman babae sa litrato si Juvie yan… nakapag asawa ng taga Davao at doon na nanirahan… yun naman asawa ko limang taon na akong iniwan, nag-iisa na lang ako dito eh… kahit nga mahirap kinakaya ko. Itong bahay na ito kasi ang kaisa-isang ala-ala ko ng aking pamilya, dito ko binuhay ang asawa ko at ang dalawa kong anak. Pinagbili ko na rin yung jeep ko, okay na naman napatapos ko na ang dalawa kong anak at may maganda na silang trabaho, may sarili na rin silang pamilya at bahay, maayos na ang buhay nila”.
“ Hindi po ba sila dumadalaw dito, I mean po… sino pong tumitingin sa iyo dito, mahirap po ang mag-isa lalo na at may edad na kayo?”
“ isang taon na siguro na walang dumadalaw sa akin dito, minsan tumatawag naman sila sa telepono… kahit nga di ko masyado ginagamit yang telepono eh ayaw ko ipaputol ang linya, araw-araw naghihintay ako sa tawag nila… yung kahit boses lang nila masaya na ako, basta maramdaman ko lang na naaalala nila ako. Mababait naman ang mga anak ko, buwan-buwan may natatangap akong pera sa bangko, pero di ko naman ginagalaw… pag-namatay ako kasama yun sa ipapamana ko sa mga apo ko. Yung kapitbahay jan sa kabila, tuwing umaga binibisita nila ako at dinadalhan ng pagkain, nagbibigay na lang ako sa kanila ng konting pera pamalengke”.
“Hindi po ba kayo nahihirapan?”
“ mahirap iho, lalo na pagnakakaramdam ako ng pananakit ng katawan… pero siguro ito ang buhay ko, pag may nasakit sa akin iniisip ko na lang na bunga ito ng walang tigil kong pagtratrabaho noon upang mapatapos ko ang mga anak ko tapos mawawala na ang sakit. Yung ala-ala ng masayang buhay namin noon ang gumagamot sa akin, sana nga lang minsan maalala naman nila akong dalawin dito, gustong-gusto ko na rin silang makita lalo na ang mga apo ko. Masarap siguro yung mga araw na kasama ko sila dito, alam mo ba si pareng kanor jan sa kabila, hindi nya napag-aral ang mga anak nya kaya hanggang ngayon sa kanya pa rin nakatira… kaya lagi nyang kasama yung mga anak nya at mga apo…. Mahirap yung buhay nila, minsan walang trabaho ang mga anak nya… yun ang ayaw kong mangyari sa mga anak ko, gusto ko maayos ang buhay nila… pero alam mo, Masaya si pareng kanor, lagi ko syang naririnig na tumatawa kalaro ang mga apo nya… minsan naiingit ako, iniisip ko na lang na mas masaya ang mga apo ko sa buhay nila ngayon”.
“ paano po pag may sakit kayo, sino po ang tumitingin sa inyo?”
“ kapitbahay jun, sa kanila na rin ako nagpapabili ng gamot… sapanahon na may sakit ako doon ako nakakaisip ng matinding depresyon at pangungulila, sa totoo lang ay nagtatampo ako sa mga anak ko, pagkatapos ko silang mahalin at bigyan ng magandang buhay ay hindi na nila ako naalala na dalawin dito… kahit dalaw lang o tawag sa telepono, yung marinig ko lang na…. o tatay buhay ka pa ba? masaya na ako nun… pero iniisip ko rin na responsibilidad ko na bigyan sila ng magandang buhay at papagtapusin ng pag-aaral at responsibilidad ko rin na maging mabuting ama sa kanila… alam ko hindi na magtatagal at magkakasama na rin kami ng asawa ko, hiling ko lang na sana bago mangyari yun ay makasama ko ang mga anak at apo ko.”
“ ayaw nyo po bang tumira sa kanila?”
“ magiging pabigat lang ako sa kanila, ayaw kong bigyan ng isipin ang ang mga anak ko, dito na lang ako sa lumang bahay namin, bibilangin ang mga patak ng ulan, siguro pagkatapos ng isang libong tag-ulan maalala na rin nila akong dalawin dito. Alam mo bang birthday ko ngayon jun? kaya matyaga akong naghihintay ng tawag nila. Kung hindi naman sila makatawag iisipin ko na lang na siguro ay busy sila sa kanilang buhay… mahirap kumita ngayon at kailangan nilang magtrabaho ng hindi naabala”.
Napalunok ako saa king mga narinig, naawa ako sa kanya…
“ Ikaw Jun, may magulang ka pa ba?
“ Nanay ko na lang po, nasa bukidnon kasama ng isa niyang kapatid.”
“ kailan mo sya huling dinalaw?” tanong nya… hindi ako nakapagsalita, huli akong pumunta sa bukidnon noong pasko… malapit na naman ang pasko hindi pa uli ako nakakapunta doon.
“ sana madalaw mo uli ang iyong magulang Jun, sigurado ako… gustong-gusto ka na nyang makita katulad ng kagustuhan kong makita ang mga anak at apo ko… subukan mo, alam ko magiging maligaya sya”
Tumila na ang ulan, nagpaalam na ako, nagpasalamat… nagpasalamat din sya sa akin, nakita ko sa mga mata nya na talagang sabik sya sa kausap, sabi nya ay magkwentuhan pa kami habang hinihintay ang tawag ng mga anak nya pero dumating na yung hihila sa kotse ko papunta sa talyer. Nangako na lang ako na dadalawin ko sya pag may libreng oras ako.
Dalawang lingo ang dumaan at naisipan ko uling dalawin si mang Roman pero sarado na ang bahay… nagtanong ako sa kapitbahay nila at nalaman ko na namatay na si mang Roman tatlong araw ang nakakalipas, pagkatapos paglamayan ng dalawang araw ay dinala na ng mga anak nya si mang Roman at pina-cremate. Aalis na sana ako pero pinigilan ako ni mang Kanor, iniabot nya sa akin ang isang bag, yun ang bag na pinahiram sa akin ni mang Roman…
“ bilin ni Roman ay ibigay ko raw syo kung sakaling babalik ka, kakailangan mo daw ito sa pagbalik mo sa Bukidnon, baka ka daw masiraan sa daan”.
Hindi ko napigilan ang pagpatak ng luha ko, ramdam na ramdam ko ang pangungulila ni mang Roman sa kanyang mga anak at apo. Nagdesisyon ako, magfifile ako ng leave… uuwi ako sa Bukidnon para dalawin ang nanay ko, tama si mang Roman tiyak matutuwa yun pag nakita ako.
Anak… kung nasaan ka man sana maalala mo ako
Sana dalawin mo ako kahit minsan lang.
Sabik na akong makasama at makausap kang muli.
Kung may pagkukulang man ako… patawad anak,
Gusto kong malaman mo… mahal kita higit sa pagkakaalam mo.
