BON VOYAGE INENG!

Naghintay ako sa airport. Napakabilis ng oras. Nag check-in agad ng luggage ang kapatid ko dahil 1-hour na lang before her flight. Sabi nya pumasok daw ako sa Cathay Pacific baggage check-in counter area at kahit takot ako dahil passengers lang ang allowed doon naglakas loob na rin akong pumasok. Buti hindi ganon kahigpit that day or else wala na akong chance makita si Jhona bago sya umalis. When I saw her, I felt the sudden emptiness parang a part of me is missing. Agad kong niyakap ang kapatid ko. Actually, I was supressing my emotions kasi hindi naman emotional mga tao sa paligid ko -Mark, Cathy, Mohamad, Tita Janet, and Tita JM. When the time has come to bid our goodbyes....hindi ko na talaga mapigil ang tears from falling. I kissed my sister while saying 'ingat ka ha...mahal na mahal ka ng ate...mami-miss kita ng sobra' then Tita JM also cried kasi pauwi na rin sya and she won't be coming back. Cathy followed in tears with her mom Tita Janet. Nag-drama kami sa airport. When my sister walked away, I was watching her every step until she was out of my sight.

At home, I sat on my sister's bed. I remembered our memories together. Yung mga hardships namin then yung mga napagtatagumpayan namin together. Yung mga times na wala kaming karamay but ourselves. Yung mga times na nag-aaway kami. Yung paglalambing nya...'ate, san ka na. uwi ka na kasi gutom na ko'

Neng, miss ka na agad ng ate. I thanked God kasi as this time kasama ka na nina nanay at tatay. lam ko masarap kain mo ngayon dyan. Senorita ka na naman!!! Ingat ka po dyan lage ha. At kaw na bahala kay nanay at tatay. love you so much bunso...muah!!!

DOCUMENT PROCESSING OVERVIEW

Agenda 01 - Benj and I finally decided to tie the knot this year. Yes, I'm getting married!!! I dont want to be too obvious that I'm so excited about it (Oh, am I?)

So to start, Benj is currently in the Philippines and I'm in Dubai. He must be here before the date. When it will be?
>2nd Week of May (May 21)
>1st Week of August (Aug 8)

We need to process a lot of documents. These are:
(1) Cenomar or Certificate of Singleness (www.cencus.com.ph) - details on how to acquire this document is clearly stated on the website. Processing is for 3-days. Costs is Php 415.00 per document.
(2) Dept of Foreign Affairs (DFA) Authentication (www.dfa.gov.ph) - Certification of No Marriage Record or Cenomar costs Php 80.00 and waiting is up to fifteen (15) days!
(3) Philippine Consulate General-Dubai, UAE (http://www.pcgdubai.net/) - these are the requirements:
2 Marriage Application Forms for License
1 Joint Affidavit Form
1 Marriage Announcement Form
1 Marriage Contract [fill up clearly & legibly]
1 Report of Marriage Form [fill up clearly & legibly]
Required Enclosures
DFA - Authenticated NSO CENOMAR or Singleness
Passport Copies of Groom, Bride, 2 Witnesses
2 each recent passport-size photos of bride and groom
According to my sister, the cost is approximately Dhs. 315.00 but I have to find it out myself.

In addition to all these, I need to process his visiting visa and ticket. I already list down some options and it really cost a fortune!!!

SKIN DEEP

Synopsis: Kung karamihan sa atin ang pangarap ay gumanda. Hindi kasama sa listahan si Leila Avelino. Sa araw kasi na nagsaboy ng kagandahan sa mundo, nasalo na nya lahat. Bukod pa rito, si Leila ang nag-iisang tagapagmana ng mga Avelino. Napakabait din nito at isang huwarang kabataan sa kanilang lugar. Ngunit nang magkasakit ang amang si Mayor Lope Avelino, nagbago ang lahat. Hinihiling nito na malagay na sa tahimik ang dalaga. Labag man sa kalooban ay minabuti nyang sumunod...sa isang kundisyon.

Sa kanyang bagong buhay ay makikilala ni Leila ang mayabang na si Alvie Herrera at ang socialite nitong girlfriend na si Carlene Arcega. Si Pabs Tanjutco, ang balikbayang anak ng isang Congressman at si Maiko Rufino, ang scholar at anak ng campus caretaker.

Sino kaya sa kanila ang makakakilala sa tunay na Leila?

SOMEHOW

I wrote this poem as a reminder that our life is just temporary. It is borrowed from God. I hope we learn to say I love you to those people who care much about us....before they can never hear it or feel it anymore.

You were there all the time
Even I never noticed you
You brought me smile in my dark days
Even your heart was hurting too

You taught me how to be strong
While the fact that you were weak
You made me realized something
But it's now too late...

You'll never hear me say I loved you
For now you're colder than the snow
If I can only bring back the time
I won't waste it without you...

I will hold your hand next to my heart
I will kiss you each morning and night
I will do whatever you say...
Before you leave me and passed away...

No one will stop me now from crying
Like how you scold and how you frown
I will never ever forget you...
I wish you hear me somehow...

YOU CHANGED MY LIFE

At some point in our lives there will be that one person that will somehow change us without us knowing it...

Plot: It’s been 6 months since Laida Magtalas (Sarah Geronimo) won the heart of her prince charming Miggy Montenegro (John Lloyd Cruz) and it has been nothing but roses—she got promoted, Flippage is now in the same building where Miggy works and best of all, her hair looks better. To Laida, nothing can break her perfect world.

Meanwhile, Miggy also feels like he’s on top of the world. He is finally okay with his family and for the first time, he’s in a relationship that has meaning. He is slowly proving to everyone that he is indeed a work in progress.

But things are quickly proven not quite what they seem. Miggy gets promoted but is assigned in Laguna. Laida, on the otherhand, is being offered a job in Canada. With their careers leading Laida and Miggy to different paths, their relationship suffers from the pressures of being apart. Will Laida and Miggy be able to keep their happily ever after? Or will they realize, a little too late, that living the dream is actually harder than attaining it?

COMMENT KO: After the success of 'A Very Special Love', eto at pinapanood ko na naman sina Miggy at Laida. Now, there's a slight difference. I really enjoyed their first team-up pero sa 2nd movie ako mas naka-relate. It was like my own story. Miggy could be Benjie, a bit snobbish-insensitive, mysterious, but have a soft heart that never shows true emotions. Syempre ako si Laida- a person with a happy outlook in life, loving - to the point na gagawin ang lahat sa taong minamahal. Hmnnn...Si Macoy-ang bestfriend who loves Laida. At sino nga ba isang taong mahal ako pero hanggang friendship lang pwede? Si Bes yun. Naiyak ako sa story na to... coz before I watched it I have this question in my mind. Sino ba dapat 'mas' nagmamahal? Sabi kasi nila dapat ang lalaki ang mas nagmamahal pero pano naman yung mga guys na hindi kayang magpakita ng kanilang totoong nararamdaman? Malas ba ang mga babaeng umiibig sa tulad nila? Pero para sa kin hindi siguro dapat sinusukat ang pagmamahal...dahil kung may sukatan hindi na yun unconditional...

LOVE UNCONDITIONAL

A friend posted a bulettin on Friendster it was titled "Expect the worst" by idezz and this is my version of that comment:

Lahat tau iba-iba ang pananaw on how we deal on life and love. Siguro for me it's not on expecting the worst, i think it's better to see love as unconditional. I got hurt to the point that i was totally wrecked. Like idezz, i had much expectations. Ako kasi yung taong masyadong idealistic. What I learned with all those experiences is to love without expecting anything in return. Mahirap kung sa mahirap pero di ba pagnagmamahal ka naman walang mahirap. At kung masaktan ka man in the end, you need not to regret anything kasi you gave your best to make things work however it's not meant to be. Always put in mind that God has the best plan for you. Dont push your self when it is already over. Always save some love for yourself.

I hope this make sense to the readers. Salamat po.

OVER WEEKEND

Feb 20 (Friday) Napuyat ako last night because of my new found friend. I find her really spontaneous at ang sarap nyang kausap. I learned much about a guy na close sa kanya at sa kin. I never realized that it wasnt only me that have the same problem with him. Nagulat talaga ako. Naawa ako bigla with my guy friend. Pero I have no intention of making peace unless I see any difference. Kahit puyat ako, I was very energetic. Though medyo masungit ako that day...hindi ko pa rin sya pinapansin kahit na kinukulit nya ko. Pinaglalaruan pa nga ang pony tail ko. Gusto ko nang matawa sa ginagawa nya pero pinipigil ko so I can be convincing. Tapos panay yakap nya dun sa isa naming churchmate feeling siguro nya magre-react ako pero dedma pa rin ako.

Honestly, my mind was saying 'sige, tama yang ginagawa mo. mabuti nga sa kanya na wala syang kaibigan' pero may heart was saying 'hindi tama yang ginagawa mo. dapat matuto kang magpakumbaba. At one point din naman naging mabuti sya sayo' When I prayed to God and asked His guidance. I decided to get over it. Makikipag-usap ako sa kanya.

Pero nang ako naman ang lumapit. Sya naman ang lumayo. Nagmatigas daw ako at yun ang gusto ko. Pray ulit ako sabi kay Lord siguro mali ang timing ko. Hindi pa tamang magkaayos kami. Saka atleast ginawa ko na yung part ko. Then parang he changed his mind at kinausap at sabi nya "forgiven" na daw ako. Medyo taas kilay ako dun sa sinabi nya na parang may ginawa nanaman akong mali pero ayoko na talaga ng away. So naayos na yon that night.

Feb 21 (Saturday) Monthsary namin ni Bnjie (kahit hindi naman talagang kami) he still greet me. pero walang chance para makausap ko sya. Sama na pakiramdam- sumasakit ulo ko. Wala tuloy akong nagawa than took pre-nup pix of Jhona & Mark. Then umuwi na rin kami agad. Naisip ko yun sinabi ni Daph sa kin. Hindi ako affected basta pumasok lang sya sa utak ko. Then suddenly may nagparamdam-hmmnnn..parang alam yata nya iniisip ko sya. Musta nya me then he confessed again yung love nya for me. Napangiti lang me. Yoko nga mag-react. Saglit lang kami usap kasi late na yun sa Pinas. Gusto daw nya ko makita bago sya matulog (naks! Kakakilig) Ayon, good night na.

Today, sama pa rin pakiramdam ko. Rebuked lang me ng rebuked para ndi matuloy. Uminom na ko ng gamot. Tapos I phoned Erill, I greeted him Good morning. I'm trying to bring back what was before pero malamig pa sya sa aircon namin dito sa office. Nagtataka lang ako bakit pag kami lang parang ayaw nya sa kin pero pag may ibang tao sya yung effort to the max. Hmnnn...yoko mag-isip ng masama. Bahala na si Lord kung san hahantong ang friendship na to.

Pano na kaya yung bayarin ko sa house. Hindi pa kasi nabibigay ni Tita Amy. Sana may mahiramin ako. (Sigh)

DRAMA QUEEN

Hindi ko na napigilang umiyak sa sobrang asar ko. Parang yon ang naging way of release ko. I came to my limit. Hindi kasi nya magawang intindihin ang mga sinasabi ko o hindi ko rin talaga maintindihan na parang big deal sa kanya ang "i care for you" statement ko. If wala lang sa kanya yon bakit kailangan nyang magbago ng pakitungo sa kin? Hindi ko naman talaga sya gusto para gawin ko syang replacement ni Benjie. Nasasaktan ako kasi parang nauulit lang yung dati. Mawawalan na naman ba ako ng friend? Pero sobra na kasi sya. Hirap nyang paliwanagan at bakit kailangan nya akong taasan ng boses? Yoko ng ganon....pero kung lalo lang kami mag-aaway mabuti pang mawala na lang yung friendship than I am gaining an enemy. Hindi pa man din ako sanay ng may kaaway. Sana ma-realized nya yung pagkakamali nya. If sincere sya sa pakikipag-ayos na dapat naramdaman ko na yun. Pinagkalandakan pa nya sa kin kung sino ang nililigawan nya, pakiaalam ko naman dun. At bakit pa nya ako kailangan i-introduce dun sa girl? I just hope he never said anything against me. I apologized to the girl coz I believed I seemed rude to her as well baka nabastusan sya sa kin kaya sya nagtatanong about me. Pero she never returned to me, ewan ko bakit. Sinabay pa rin nya ako pauwi but we never really talk, he tried to communicate with me pero ako yung umiiwas. The whole night nya akong sinusuyo pero ayoko muna syang kausapin. Hindi sya sa amin natulog...nakakapanibago pero ganon talaga....

MUCH TO SAY

Hay naku, ang gastos ko naman lately! Parang di ko na talaga ma-imagine pano ko malalagpasan bawat araw. Buti na lang nandyan si God para i-inspire ako everyday na hindi ako dapat mag-worry.

Nakahanap na ko ng murang tailor para sa susuotin ko sa kasal ni Jhona. Umabot lang ng Dhs. 95.00 kasama na ang tela. Mura lang pala mga tela rito. Nakakatuwang mamili may libre pang juice sa tetra. Eheheheh. Kasama ko si Daph, wala pa rin syang mapili. Sa Saturday na lang daw silang mga abay.

Supppeerrrr puyat ako ngayon as in 4am n ko natulog. Tinapos ko kasi yung slides para sa PW on Friday. Masyadong hectic ang sched ko nowadays. Dami ko iniisip sana lang nakakapayat itong ginagawa ko. Pero thank God talaga kasi masigla pa rin yung katawan ko kahit pa na-overuse ko yung katawan ko.

Nagulat ako kasi Erill greeted me 'morning' sa chat (walang good). I never expected it at all. Honestly, I am getting used to it of him ignoring me. Well, sinabi lang nya na hindi ulit sya makakasabay. Honestly again, hindi ko na talaga inaasahan na magkakasabay pa kami. I am already prepared on that and ok lang naman sa kin. Nasasaktan na kasi ako masyado sa mga ginagawa nya. Hindi naman ako sobrang hapit sa friends para mabuhay. Marami namang tao ang nagmamahal sa kin. So I really dont mind kung ayaw na nya ko maging friend. I already said sorry at kung hindi nya matanggap yun ok lang din. At least I did my part. Though nakakapanghinayang talaga kasi mabait naman sya at masayang kasama kaya lang siguro hindi talaga kami magkakasundo dahil hindi nya ko naiintindihan or ayaw nya talaga akong intindihin. Sayang kasi I have this admiration for him - the reason why I felt sad kapag nag-aaway kami at kung bakit ko natitiis ang mga bad days nya, kung bakit lagi akong nasa tabi nya at sumusuporta, at kung bakit ako nagmamalasakit sa kanya, at kung bakit tanggap ko sya kahit pa ayaw sa kanya ng iba. Bihira lang ang mga taong binibigyan ko ng atensyon at importansya...pero hindi nya yon pinapahalagahan.

Ok, kung sino ka mang bumabasa nito, please don't get me wrong. Marami na akong nagiging pagkakamali sa buhay ko. Nasaktan ko ng minsan si Benjie. Nagmahal na rin ako ng isang kaibigan at itinaya ko ang friendship namin. Dumaan ako sa pagkakataong tiningnan akong mababa, hinusgahan ng mga taong tinuring kong kaibigan. Ayokong maulit lahat yon...

Hindi ako nagsasalita ng tapos....marami pang maaari mangyari. Kung anuman ang mga yon 'only God knows'.... now, I just prayed na maintindihan ako ng mga makakabasa nito.

IT'S BETTER LEFT UNSAID

I dont know how I'll answer your questions
Even I cannot understand my reactions
It is not my intention to offend you
I said sorry but does it mean to you?

We were not like we used to
You ignored me like I'm not with you
You said that you're not the same
And you'll stop your non-sense games

I knew that I was wrong
But do you need to punish me this hard?
I should be the one to walk away
Now it's the other way around

I really felt sad and disappointed
That we're like kids fighting on foolish matters
But what should I do If this is what you want to?
Even it's hard, I'll accept the situation.

You have to live your own again
I will live my life without you
Hoping somehow you'll miss me...
Because right now, I really miss you.

NEVER WORRY GOD WILL MANAGE

Almost all the companies around Dubai is reallly affected of the economic crisis going on everywhere. Many went out of job or others were on frozen employment status. Our company is now experiencing the crunch. I was a bit surprised of the announcement but somehow I prepared myself for the worst. Maybe that helps me not to freak out. Before our managing director, Chris Humphrey had a chat with us one by one I prayed to God that I may be spared and He did! All got their percentage reduction on salary except me and Ben. Even so...my boss entrusted me to look over the office. Put in-charge of most critical matters that will help sales team. I just can't imagine how God works really on time. I thank Him for all the blessings He has given me. I hope other people who will be able to read this know the God I am serving is a Living God.

LETTER NI BF

Napakahirap ng malayo sa taong mahal mo. Sa mga pagkakataong gusto mo syang maabot hindi mo magawa. Bawat sandali parang may kulang at sa kapirasong papel parang napawi lahat yon. Ramdam ko ang pagmamahal sa bawat salita. Nakakaiyak dahil hindi mo marinig ang mga yon ng personal ang nilalaman ng munting sulat. Sa loob ng 6 na buwan sa kabila ng distansya hindi nawawala ang pagmamahal...

Natutuwa ako at nagpapasalamat sa Dios na sa lahat ng pinagdaanan namin ni Benjie...nanatili kaming nakatayo para sa isat-isa.

LOVE IN THE AIR

Feb 12 (Thursday) - Birthday ng ka-BFF's ko na si JM (keyboardist ng church). We had a happy celebration that night. Ithought the day will end up okay pero nabago na naman ni Erill ang mood ko. Ewan ko what's with him na nakakaasar. Ganito kasi, he asked Ate Grace magkano dapat ang interest pag nagpa-utang. Yun pala may pinautang sya at lalagyan daw nya ng interest kasi hindi naman kapatid (Non-Christian). Sumagot ako, sabi ko nasa Bible na wag magpapautang ng may interest dahil lalo mo lang ginigipit yung tao. Everybody agreed with me. Since Bible Scholar yata itong si Erill, he said na ang nasa Bible ay wag magpapautang ng may interest sa kapatid (kapwa Christians). Sumagot na naman ako, sabi ko na baka matisod lang yung nanghihiram at masabing Christian pa namang naituring pero nagpapautang ng may interest. Maramin pang sinabi si Erill pero ang masakit sa kin ay ang sinabi nyang self-opinionated ang mga comments ko meaning wala akong basehan kundi ang perceptions ko. Honestly, ang dating sa kin...tumigil ka, wala kang alam. Admittedly, I am not that knowledgeable on Bible. Siguro nga nagbabase ako sa mga natututunan ko lang. Pero ganon pa man naniniwala akong tama ang sinabi ko. Naiyak talaga ko and remained silent the whole journey. I pretended I was sleeping. Pero masama talaga ang loob ko. Sa amin sila natulog ni JM at dahil antok na talaga ko dun na nila ako pinapwesto sa bed ko (taas ng double-deck kasi sila natutulog pag nasa house at ako ang nasa lapag kasi ayaw akong katabi ni Jhona) since wala na talaga silang masisiksikan sa house. Isa sa kanila ang tatabi sa kin (no choice po at walang malisya). I thought it will be JM pero mali ako eh. Sinusubukan talaga ang patience ko. Dinaan ko na lang sa prayer. So nakatulugan ko na ang mga bagay na yon.

Feb. 13 (Friday) Maaga akong gumising clear of any negative thought. Magluluto ako ng foods namin sa church. Nasa may edge ng bed si Erill, sabi ko lumipat na sya near the wall eh kaso tulog mantika hindi kumilos. It was really hard for me na makababa sa bed and an accident happened, nahulog ako at tumama ang mga braso ko sa cabinet at sa hagdan ng double deck. Napasalampak ako sa floor. Ang lakas ng impact nagising sila lahat at nahilo talaga ako. But thank God dahil wala akong naramdamang sakit. Natapos ko naman ang pagluluto. Pagbalik ko ng room nakabihis na ang 2. At ang Erill nagla-laptop na. Sabi ko kay JM pakitikim yung niluto ko. Ayaw. Next nakiusap ako kay Erill pero ayaw ding tikman. Kinulit ko si JM, sumunod naman ang kaso kumain naman pala ng chocolate, so hindi balance ang panlasa nya. Si Erill naman ang kinulit ko, sabi nya nag toothbrush na daw sya. Sabi naman namin konti lang yon titikman lang nya. Ayaw daw nya talaga. Nainis na naman me feeling ko kasi puro na lang laptop inaatupag na napaka-simple ng request ko hindi pa magawa. Hindi na nga nila ako tinutulungan sa pagluluto (which they supposed to, pero ako na lang ang umaako kasi kaya ko naman). It really pissed me off. Kinuha ko ang laptop, wala akong pakialam kung may ka-chat sya. Ako na rin ang nagpaalam sa mga ka-chat nya before I signed-out his YM. Kinuha ni Erill mga gamit nya at sinabing mauna na sya (9:25 am pa lang yata nun). After he went out the door, I banged it. Buti na lang JM was there to pacify me. Naiiyak talaga ako kasi lagi na lang kaming nag-aaway to think na hindi ako pala-away na tao. I really came to the point na ayoko na talaga syang maging kaibigan dahil nasasaktan na ko. Everybody was asking me bakit ako malungkot that day. Hindi ko alam bakit ako nalulungkot siguro gawa nga ng nangyayari sa amin ni Erill....

Feb. 14 (Heart's Day) Maaga akong gumising. May nagrequest kasi sa king gumising ng maaga para mabati man lang daw nya ako. Ang saya nya ng makita nya ako sa camera. Ang ganda ko daw kahit bagong gising (bola!) Natutuwa naman ako kasi he looked really fine...mas mukha syang at peace. Nilalagnat daw sya pero pinilit nya talaga ang katawan nya para lang makita ako. (kaka-touched). Kahit hindi matagal yung usap na yon alam ko somehow napasaya ko sya. Ako, ano feeling ko? Happy din syempre. Hindi naman nawawala yung pinagsamahan namin. He will remained special to me. Yun nga lang hanggang don lang...Naglaba ako after naming mag-usap. Around 3pm si BF naman ka-chat ko. We chatted till 10:30pm. Kung anu-ano lang napag-usapan namin. Naisingit ko naman about sa wedding namin. We decided to have it here in Dubai. We agreed to have it at Palma Resort, Umm Al Quwain. It will be a Beach Wedding at ang motiff ay chocolate brown and baby pink. Exciting!!! He's starting to be cooperative basta daw i-budget kong mabuti ang wedding. Late na dumating sina nanay at tatay ko, galing sayawan (naks!) Hindi ko na nga nakausap si tatay kasi sobrang napagod. Si Nanay naman saglit ko na nakausap kasi inaantok na rin. Pero atleast nabati ko sila at nakita ko sila. Miss ko na talaga sila. Sobrang thankful ako kay BF kasi he made my heart's day really special. About lunch time yesterday, nagreturned call si Erill. Since it was love day, I set aside the grudges. Humingi ako ng apology sa inasal ko. Alam ko naman kasing hindi ako dapat nagalit agad at may pagka-rude ang ginawa ko that I know i offended him. I thought he will apologized as well pero in the way our conversation went through it seemed na ako lang ang may mali. Sabi nya kasi he was on "fasting" sabi ko bakit hindi na lang nya sinabi na nasa fasting pala sya. Mas naintindihan ko siguro yun. Pero sabi nya hindi naman daw dapat sinasabi na nagfa-fasting ang isang tao. Alam ko namang nasa Bible yun pero ang sa kin pano ko mauunawaan ang isang bagay na hindi ko naman alam. So na-misunderstood ko sya at the same time it caused strife in between. May tinanong sya sa kin na hindi ko masagot...bakit daw every Friday na lang kailangan kong magalit kapag may ka-chat sya samantala daw si JM okay lang sa kin. Hindi ko masagot...dahil hindi ko kasi alam isasagot ko. Bakit nga ba?

BLOWN AWAY

It is very windy today para ngang may sandstorm eh. Habang naglalakad ako papuntang sakayan may isang Indiano na nag-overtake sa kin. So nasa likuran nya ko at nagulat ako sa aking nakita!!!! Ang mahaba nyang buhok ay nililipad ng hangin...anong kaiba don??? eh panot na kasi itong si manong. Feeling ko yung mahabang buhok na yun ang ginagawa nyang pang-cover sa panot eh di nga naman tipid sa wig!!! But in times like this, mukhang hindi effective ang strategy nya. (lols)

Sa sasakyan naman habang naghahatid ito ng pasahero sa may Knowledge Village (lugar dito sa Dubai kung saan nandon ang mga academic institutions) isang lalaki ang tulog na tulog na nakaupo sa pinaka-harapan ng shuttle. Naalimpungatan ang lalaki kasi dun na pala yung babaan nya. Bigla itong tumayo eh hindi pa naman humihinto ang sasakyan..napaupo ulit ang lalaki na muntikan pang mahulog ang shades. Nagulat kami ng katabi ko...natawa nga sya eh habang ako naman pinipigil ang tawa. Ang porma kasi ni "kabayan".. nawalan tuloy sya ng poise!!! Eto ang maganda sa kanya ha - deadma! Siguro sa loob nya sinasabi nyang "kaya nyo ba yon?" (lols)

STORIES TO THINK ABOUT

Trust is very important factor for all relationships. When trust is broken, it is the end of the relationship. Lack of trust leads to suspicion, suspicion generates anger, anger causes enmity and enmity may result in separation. A female telephone operator received a phone call one day. She answered, "Public Utilities Board." There was silence. She repeated, "PUB." There was still no answer. When she was going to cut off the line, she heard a lady's voice, "Oh, so this is PUB. Sorry, I got the number from my husband's pocket but I do not know whose number it is." Without mutual trust, just imagine what will happen to the couple if the telephone operator answered with just "hello" instead of "PUB".

A man asked his father-in-law, "Many people praised you for a successful marriage. Could you please share with me your secret?" The father-in-law answered in a smile, "Never criticize your wife for her shortcomings or when she does something wrong. Always bear in mind that because of her shortcomings and weaknesses, she could not find a better husband than you." We all look forward to being loved and respected. Many people are afraid of losing face. Generally, when a person makes a mistake, he would look around to find a scapegoat to point the finger at. This is the start of a war. We should always remember that when we point one finger at a person, the other four fingers are pointing at ourselves. If we forgive the others, others will ignore our mistake too.

A person visited the government matchmaker for marriage, SDU, and requested "I am looking for a spouse. Please help me to find a suitable one." The SDU officer said, "Your requirements, please." "Oh, good looking, polite, humorous , sporty, knowledgeable, good in singing and dancing. Willing to accompany me the whole day at home during my leisure hour, if I don't go out. Telling me interesting stories when I need companion for conversation and be silent when I want to rest." The officer listened carefully and replied, "I understand you need television." There is a saying that a perfect match can only be found between a blind wife and a deaf husband ,because the blind wife cannot see the faults of the husband and the deaf husband cannot hear the nagging of the wife. Many couples are blind and deaf at the courting stage and dream of perpetual perfect relationship. Unfortunately, when the excitement of love wears off, they wake up and discover that marriage is not a bed of roses. The nightmare begins.

There is a Chinese saying which carries the meaning that "A speech will either prosper or ruin a nation." Many relationships break off because of wrong speech. When a couple is too close with each other,we always forget mutual respect and courtesy. We may say anything without considering if it would hurt the other party. A friend and her millionaire husband visited their construction site. A worker who wore a helmet saw her and shouted,"Hi, Emily ! Remember me? We used to date in the secondary school." On the way home, her millionaire husband teased her, "Luckily you married me.Otherwise you will be the wife of a construction worker." She answered ,"You should appreciate that you married me. Otherwise, he will be the millionaire and not you." Frequently exchanging these remarks plants the seed for a bad relationship. It's like a broken egg - cannot be reversed.

Different people have different perception. One man's meat could be another man's poison. A couple bought a donkey from the market. On the way home,a boy commented, "Very stupid. Why neither of them ride on the donkey?"Upon hearing that, the husband let the wife ride on the donkey. He walked besides them. Later, an old man saw it and commented, "The husband is the head of family. How can the wife ride on the donkey while the husband is on foot?" Hearing this, the wife quickly got down and let the husband ride on the donkey. Further on the way home, they met an old Lady. She commented, "How can the man ride on the donkey but let the wife walk. He is no gentleman." The husband thus quickly asked the wife to join him on the donkey. Then, they met a young man. He commented, "Poor donkey, how can you hold up the weight of two persons. They are cruel to you." Hearing that, the husband and wife immediately climbed down from the donkey and carried it on their shoulders. It seems to be the only choice left. Later, on a narrow bridge, the donkey was frightened and struggled. They lost their balance and fell into the river. You can never have everyone praise you, nor will everyone condemn you. Never in the past, not at present, and never will be in the future. Thus, do not be too bothered by others words if our conscience is clear..

This is a true story which happened in the States. A man came out of his home to admire his new truck. To his puzzlement, his three-year-old son was happily hammering dents into the shiny paint of the truck. The man ran to his son, knocked him away, hammered the little boy's hands into pulp as punishment. When the father calmed down, he rushed his son to the hospital. Although the doctor tried desperately to save the crushed bones, he finally had to amputate the fingers from both the boy's hands. When the boy woke up from the surgery & saw his bandaged stubs, he innocently said, " Daddy,I'm sorry about your truck." Then he asked, "but when are my fingers going to grow back?" The father went home & committed suicide. Think about this story the next time someone steps on your feet or u wish to take revenge. Think first before u lose your patience with someone u love. Trucks can be repaired.. Broken bones & hurt feelings often can't. Too often we fail to recognize the difference between the person and the performance. We forget that forgiveness is greater than revenge. People make mistakes. We are allowed to make mistakes. But the actions we take while in a rage will haunt us forever.

KWENTO NG ISANG MAGULANG

Huwebes ng hapon noon, galing ako sa isang birthday party… pagkatapos tumunga ng dalawang bote ng beer ay nagpaalam na ako…. mukha kasing uulan, ayokong maabutan ng ulan sa daan. Anak ng pitong kamalasan, tumirik ang kotse ko sa daan… no choice kailangan kong bumaba para ayusin ang makina. Sobrang malas talaga at naiwan ko ang gamit ko, nag uumpisa ng pumatak ang ulan… kung bakit kasi hindi agad sinauli ng kumpare ko na nanghiram ang mga gamit ko sa pag-aayos ng kotse. May natanaw akong isang bahay, nagbakasakali akong tumawag… lumabas ang isang matandang lalaki, siguro mga 70 yrs old na…

“ Magandang hapon po ‘tay, nasiraan po kasi ako eh, di ko po nadala ang gamit ko baka po may lyabe kayo ay pliers jan?” ngumiti sya sa akin, maya maya at bumalik at may bitbit na bag at dalawang payong, iniabot sa akin. Sumama pa sya sa akin sa aking kotse… malaki ang deperensya, mukhang tinamaan nga ako ng napakalaking malas. Inaya ako ng matandang magkape muna sa kanila, medyo malamig nga at basa na rin ako ng ulan kaya sumama ako.

Pagpasok namin ng bahay ay nakita ko na hindi maayos iyon… sabi nya pasensya na daw ako kasi nag-iisa sya. Roman daw ang pangalan nya, dating dyipney driver. Umupo ako sa sala, maalikabok yun… pumunta sa kusina ang matanda siguro magtitimpla ng kape, ayoko na sana kasi iika-ika na sya, hindi na masyadong makalakad pero mapilit si mang Roman. Nakita ko sa dingding ang mga nakakwadrong larawan… siguro family picture nila yun, sa ibaba ay picture ng lalaking nakatoga katabi nito ang isang kwadro rin ng babaeng nakatoga din… siguro mga anak nya. Malinis ang mga kwadro, halatang kapupunas pa lang at parang ayaw maalikabukan man lang.

Tama ako, sabi ni mang Roman anak nga daw nya yun. Inilapag nya ang kape, mejo hindi malinis yung mug pero nakakahiya naman kung tatangihan ko at isa pa nilalamig na rin ako at malakas ang ulan, gusto ko ring mainitan ang sikmura.

“ kung gusto mo anak… ano nga ba uli pangalan mo? “ tanong nya sa akin, “ Jun po”, sagot ko naman. “ kung gusto mo Jun eh sayo na lang yang mga gamit ko, wala na rin namang gagamit nyan dito… gamit ko dati yan ng driver pa ako ng dyip pero mahina na ako ngayon Jun, di ko na kaya na magdrive pa uli.”

“ naku wag na po, meron po ako nasa hiraman nga lang kaya di ko nadala, asan po mga anak nyo?” tanong ko

“ Si Danny, Engineer ko yan… may pagmamalaking itinuro ang litrato sa ding-ding… nasa Saudi na ngayon, yan naman babae sa litrato si Juvie yan… nakapag asawa ng taga Davao at doon na nanirahan… yun naman asawa ko limang taon na akong iniwan, nag-iisa na lang ako dito eh… kahit nga mahirap kinakaya ko. Itong bahay na ito kasi ang kaisa-isang ala-ala ko ng aking pamilya, dito ko binuhay ang asawa ko at ang dalawa kong anak. Pinagbili ko na rin yung jeep ko, okay na naman napatapos ko na ang dalawa kong anak at may maganda na silang trabaho, may sarili na rin silang pamilya at bahay, maayos na ang buhay nila”.

“ Hindi po ba sila dumadalaw dito, I mean po… sino pong tumitingin sa iyo dito, mahirap po ang mag-isa lalo na at may edad na kayo?”

“ isang taon na siguro na walang dumadalaw sa akin dito, minsan tumatawag naman sila sa telepono… kahit nga di ko masyado ginagamit yang telepono eh ayaw ko ipaputol ang linya, araw-araw naghihintay ako sa tawag nila… yung kahit boses lang nila masaya na ako, basta maramdaman ko lang na naaalala nila ako. Mababait naman ang mga anak ko, buwan-buwan may natatangap akong pera sa bangko, pero di ko naman ginagalaw… pag-namatay ako kasama yun sa ipapamana ko sa mga apo ko. Yung kapitbahay jan sa kabila, tuwing umaga binibisita nila ako at dinadalhan ng pagkain, nagbibigay na lang ako sa kanila ng konting pera pamalengke”.

“Hindi po ba kayo nahihirapan?”

“ mahirap iho, lalo na pagnakakaramdam ako ng pananakit ng katawan… pero siguro ito ang buhay ko, pag may nasakit sa akin iniisip ko na lang na bunga ito ng walang tigil kong pagtratrabaho noon upang mapatapos ko ang mga anak ko tapos mawawala na ang sakit. Yung ala-ala ng masayang buhay namin noon ang gumagamot sa akin, sana nga lang minsan maalala naman nila akong dalawin dito, gustong-gusto ko na rin silang makita lalo na ang mga apo ko. Masarap siguro yung mga araw na kasama ko sila dito, alam mo ba si pareng kanor jan sa kabila, hindi nya napag-aral ang mga anak nya kaya hanggang ngayon sa kanya pa rin nakatira… kaya lagi nyang kasama yung mga anak nya at mga apo…. Mahirap yung buhay nila, minsan walang trabaho ang mga anak nya… yun ang ayaw kong mangyari sa mga anak ko, gusto ko maayos ang buhay nila… pero alam mo, Masaya si pareng kanor, lagi ko syang naririnig na tumatawa kalaro ang mga apo nya… minsan naiingit ako, iniisip ko na lang na mas masaya ang mga apo ko sa buhay nila ngayon”.

“ paano po pag may sakit kayo, sino po ang tumitingin sa inyo?”

“ kapitbahay jun, sa kanila na rin ako nagpapabili ng gamot… sapanahon na may sakit ako doon ako nakakaisip ng matinding depresyon at pangungulila, sa totoo lang ay nagtatampo ako sa mga anak ko, pagkatapos ko silang mahalin at bigyan ng magandang buhay ay hindi na nila ako naalala na dalawin dito… kahit dalaw lang o tawag sa telepono, yung marinig ko lang na…. o tatay buhay ka pa ba? masaya na ako nun… pero iniisip ko rin na responsibilidad ko na bigyan sila ng magandang buhay at papagtapusin ng pag-aaral at responsibilidad ko rin na maging mabuting ama sa kanila… alam ko hindi na magtatagal at magkakasama na rin kami ng asawa ko, hiling ko lang na sana bago mangyari yun ay makasama ko ang mga anak at apo ko.”

“ ayaw nyo po bang tumira sa kanila?”

“ magiging pabigat lang ako sa kanila, ayaw kong bigyan ng isipin ang ang mga anak ko, dito na lang ako sa lumang bahay namin, bibilangin ang mga patak ng ulan, siguro pagkatapos ng isang libong tag-ulan maalala na rin nila akong dalawin dito. Alam mo bang birthday ko ngayon jun? kaya matyaga akong naghihintay ng tawag nila. Kung hindi naman sila makatawag iisipin ko na lang na siguro ay busy sila sa kanilang buhay… mahirap kumita ngayon at kailangan nilang magtrabaho ng hindi naabala”.

Napalunok ako saa king mga narinig, naawa ako sa kanya…
“ Ikaw Jun, may magulang ka pa ba?

“ Nanay ko na lang po, nasa bukidnon kasama ng isa niyang kapatid.”

“ kailan mo sya huling dinalaw?” tanong nya… hindi ako nakapagsalita, huli akong pumunta sa bukidnon noong pasko… malapit na naman ang pasko hindi pa uli ako nakakapunta doon.

“ sana madalaw mo uli ang iyong magulang Jun, sigurado ako… gustong-gusto ka na nyang makita katulad ng kagustuhan kong makita ang mga anak at apo ko… subukan mo, alam ko magiging maligaya sya”

Tumila na ang ulan, nagpaalam na ako, nagpasalamat… nagpasalamat din sya sa akin, nakita ko sa mga mata nya na talagang sabik sya sa kausap, sabi nya ay magkwentuhan pa kami habang hinihintay ang tawag ng mga anak nya pero dumating na yung hihila sa kotse ko papunta sa talyer. Nangako na lang ako na dadalawin ko sya pag may libreng oras ako.

Dalawang lingo ang dumaan at naisipan ko uling dalawin si mang Roman pero sarado na ang bahay… nagtanong ako sa kapitbahay nila at nalaman ko na namatay na si mang Roman tatlong araw ang nakakalipas, pagkatapos paglamayan ng dalawang araw ay dinala na ng mga anak nya si mang Roman at pina-cremate. Aalis na sana ako pero pinigilan ako ni mang Kanor, iniabot nya sa akin ang isang bag, yun ang bag na pinahiram sa akin ni mang Roman…

“ bilin ni Roman ay ibigay ko raw syo kung sakaling babalik ka, kakailangan mo daw ito sa pagbalik mo sa Bukidnon, baka ka daw masiraan sa daan”.

Hindi ko napigilan ang pagpatak ng luha ko, ramdam na ramdam ko ang pangungulila ni mang Roman sa kanyang mga anak at apo. Nagdesisyon ako, magfifile ako ng leave… uuwi ako sa Bukidnon para dalawin ang nanay ko, tama si mang Roman tiyak matutuwa yun pag nakita ako.


Anak… kung nasaan ka man sana maalala mo ako
Sana dalawin mo ako kahit minsan lang.
Sabik na akong makasama at makausap kang muli.
Kung may pagkukulang man ako… patawad anak,
Gusto kong malaman mo… mahal kita higit sa pagkakaalam mo.

INSTANT I LOVE YOU

Kung marami ng "instant" ngayon dapat ba kasama don ang love? Ok, i wont name the guy. I just met him recently and we went out once that will be the clues. Kung nagbabasa ka ng blogs ko dapat kilala mo. It was about lunch ng mag-usap kami over the phone, he asked me kung kumain na daw ba ko? At ang nakakagulat na tanong ay.........."na miss mo ba ko?" I almost fell on my seat. Yun naman pala na-miss daw kasi nya ako at hindi daw nya maintindihan bakit ganon. Nahulog na daw yata ang loob nya sa kin. Eto pa..."mahal na yata kita" Ano naman ang laban ng mga dialogue sa telenovela di ba? Though kakakilig pa rin kaya lang parang the sincerity is not there. Sabi ko nga sa kanya, sobra pang maaga for him to say that he loves me. Hindi pa nga nya ko kilala. Hindi nga nya alam na naghihilik ako pagtulog at parang cactus ang binti ko after few weeks of shaving. Given, it's very obvious na mataba ako so parang it's really hard to believe it all. Anyways, ayoko namang magsalita ng tapos pero parang it will take time for him to convince me (am i learning na ba?) saka as of the moment highest consideration ko talaga si BF eh. Well, hindi ko pa rin alam what really God has in store for me pero for sure naman He will reveal it to me in His time. Waiting lang ako...

EPIDEMIC VALENTINE

I really dont know why almost everybody awaits for this day. Siguro maraming in-love o mga nagfe-feeling in-love. Ito daw ang araw ng mga "lovers" at kung solo-flight ka paano mo nga naman ito ise-celebrate? Uso na kaya noong araw ang Valentines? Hindi ko natanong ang lola ko. Siguro dumadayo pa sila ng sayawan sa kabilang baryo to make that day memorable. Kapag araw ng mga puso mapupuna mo na halos lahat ng tao ay nagiging sweet. Magastos din ang araw na ito dahil asahan mo ng mataas ang price ng flowers at ng pang-regalo. Kadalasan may mga promo rin sa mga restaurants at hotels. Sa mga tao namang walang GF/BF kabaligtaran ang epekto - matipid para sa kanila ang araw na ito kasi sa bahay lang sila. Feeling outcast ka syempre kapag lumabas ka na sa perimeters mo. Pero sa mga walang pakialam, valentines day is just like any other ordinary day. What's my plan on valentines day? No one invites me on a date as of press time (naks). But honestly aside from my family, those 2-significant men in my life I really missed most.

IT HAPPENED ALREADY

• Feb 8 (Sunday) Erill told me na punta sya ng Bur Dubai to buy a laptop for JM. So hindi kami sabay going Satwa. Sila ni Badette ang magkasama. Niyaya naman ako ni Erill pero I rather not kasi may Bible reading that night. Nang patapos na ang pagbabasa tumawag si Erill tinanong kung makakaabot pa daw ba sya. Then sabi nya naligaw daw sya kasi nakatulog sya at nakarating ng Deira. Ha?! bakit nagkaganon??? Buong akala ko naman naghiwalay na sila ng landas. Since patapos na rin kami he decided na hindi na lang sya pupunta pa ng gawain. Expected ko talaga nakauwi na sya. Then when I reached home at around 11:30 nag-request call ako (la load eh) tumawag naman sya at ang sabi ay nasa bus stop sya. Nagulat talaga me, ganon ba talaga katagal bumili ng laptop sa Al Ain Centre? Ginutom daw sila at nilibre nya ng dinner si Badette. Wow sosyal! Napag-alaman ko rin na hindi ko dapat nabanggit sa gathering namin na para kay JM ang laptop. SECRET pala yon! Pero minsan, ikaw na nga itong gumagawa ng mabuti ikaw pa msaama...
• Feb 9 (Monday) Sabi nga ni Kuya Wilson, LQ daw kami ni Erill. Kalokohan! Si Malvin naman feeling busy at hindi na nagpaparamdam. Hay naku kakapagod

15 WAYS TO KEEP A RELATIONSHIP WORKING

1. LoVe eAch oTher..
2. Don'T liE...
3. Keep CoMmunic8ioN open..
4. Stay sWeet...
5. wHen you get Hurt jusT 4gve&4get...
6. neVer Talk about BreakUps!..
7. NeVr say itS ok evn If itS not...
8. 4get about "PRIDE"
9. If yoU saY sori Mean it..
10. Dnt Compare ur past to your presenT..
11. dnt Talk about Ur s2pid x's..
12. Gve and Take proCes..
13. Be aware oF his/her feelings..
14. Wen you hAd fyt dnt let The dAy pAss..
15. Dnt be the Perfect one, BE THE RIGHT ONE!..

OVER WEEKEND

• FEB. 5 (Thursday)- Since nauna si Erill sa Satwa, mag-isa akong nag-abang ng masasakyan. Buti na lang may nakilala ako. Her name is Janet, petite sya and friendly. Taga-Satwa sya so nagsabay na kami. I took the chance na makapag-share sa kanya and invited her sa service that coming Friday. Kaso hindi naman pala sya pwede kasi may lakad na sya that Friday. May katabi pa akong isang girl kasi nasa middle ako. Her name is Ronean, she is pretty and friendly din. Nakakatuwa pa, sya yung nagpapatotoo about her experiences sa mga Christian gatherings. Blessing talaga. I found 2 new friends. Sana nga maakay ko sila sa paglilingkod sa Panginoon. Late si Erill sa practice. Naunahan ko pa nga sya. Sinamahan pala niya si Ate Lily. Ewan ko what was with us that night kasi hindi kami nagpapansinan. Then, nung patapos na yung practice sabi ko sa knya hindi nya ko pinapansin. Naglambing naman kahit pano. Bakit kaya may mga taong ang bilis sabihin ang salitang I love you??? I reminded Malvin na may Friday Service kami at kung pde sya ma-invite. Hindi daw nya mapa-promise pero try daw nya. After namin mag-usap, ibaba ko na sana ang phone then he shouted i love you...kunwari di ko narinig pero hindi na nya un inulit. Maybe he was just playing around...pero wag naman sana nyang gawin sa kin un.
• FEB. 6 (Friday)- Hindi ako makabangon dahil nahihilo ako. Actually nung gabi pa yung pakiramdam ko na yun. Buti na lang prayer really works. After I prayed nawala na rin yung hilo. Pinagplantsa ako ni Erill ng isusuot ko that day kahit mahirap plantsahin (bawi). Pero nang paalis na kami eto namang si JM ang nawawala!!! I dont know what's with them that day pero ayoko ung hindi nagpapaalam sa kin ng maayos. Nag-sorry naman si JM. Unintentional naman ung ginawa nya at bumawi sya sa Abu Dhabi dahil he treated me and dhudai ng ice cream. Super late na kami nakauwi kasi may meeting pa ang mga elders ng church. Nakakatawa nga kasi nang ihahatid na kami nila Pastora. Mag-sleep na kmi at gigisingin na lang kami pag nandon na sa front ng mga house namin pero wala nakatulog. Weird pero yun talaga nangyari. Hindi nagpaparamdam si Malvin a...hmmnn dahil ba ininvite ko sya sa church kaya ayaw na nya me kausap??? Wag naman sana...
• FEB 07 (Saturday) Wala si Jhona and tinatamad talaga ko kumilos. Nanood lang ako ng 13 going 3o and sa sobrang bagal ng server tinulugan ko muna. Si Erill lang ang caller ko that day. Tapos nag chat kami ni BF (Bnjie) nung morning. Bagong gupit ang mokong, clean cut! Tumataba na sya at napupuna ko talaga ang pagiging caring nya lately. Kakakilig tuloy. Nakausap ko rin si Bes, hindi kasi nya makita si Daph. Binilin nya yung gadget nya and he greeted me din ng Hapi Valentines...(sigh). Yun lang masasabi ko.
• Today??? I dont know yet what will happen. I will keep you posted tomorrow ha. God bless!

DATING & UPDATING

Last Feb 3, Malvin promised to treat me for a dinner and since hindi naman sya nagpaparamdam, naglaba na lang ako. Siguro it was around 10pm nang tumawag sya and mind you malapit na sya sa house namin. Buti na lang hindi pa ako kumakain nun. Hindi sa super expected ko yung treat nya pero may handaan din ksi that time sa neighbor, birthday din kasi ni Tess. Ok, so he came. I was observing him. He opened the door of the car for me, he arranged the seatbelt kasi kaiba. He ordered food for me kasi hindi ako maka-decide (sa Bulwagan Restaurant, Karama kami kumain) tapos kinuha nya ako ng soup from the Bulalo tapos nilagyan din nya ng meat ang plate ko. Hmmnn..very gentleman? From his kwento, graduate daw sya ng dentistry sa CEU (sosyal!) then he's from Bustos and he is now 31, panganay sa 4 na magkakapatid. He already worked in other countries as well. Galing na sya ng Saudi at Qatar. He also owned a dentist clinic which is managed by his friend. (bilib ka na?) Sa kwento pa rin nya may aquarium sya sa room nya sa Bulacan. May house din yata sila sa Tondo. Sa lahat ng mga pinagsasabi nya I believed may kaya sila sa buhay. Pero kwentuhan lang naman it could be true and it could be not. By the way, he bought me Leche Flan as well baon ko daw the next day (sweet!) When I asked him when he will go for vacation sabi nya wala na daw sya balak umuwi. I cracked a joke sabi ko siguro may pinagtataguan sya. Natawa naman sya. Wala daw. Sabi nya bakit pa daw sya uuwi? ngayon pa daw na nakilala na nya ko. (hmmnn...yan ang mga dialogue) I never assumed kung may gusto sa kin ang isang guy. Hindi naman ako nagkulang ng sabi sa kanya na may boyfriend ako (si Bienvenido Palma Jr po...) but he still calls and text me.

Siguro never talaga kaming magkakasundo nitong si Erill. We may be sweet now and sour later. Kakainis. Para kaya kaming aso't pusa. Hay naku, ewan ko talaga until when ko kakayanin ang ugali nya at kung hanggang kelan kami magtitiisan sa isat-isa. Pero honestly, okay naman syang kaibigan eh kahit madalas syang kainis.

Birthday yesterday ni Yasin kaso walang celebration buti na lang may baon ako! Sobrang busy din ako daming ginagawa eh.

Today, wala yata si bossing or siguro late lang. Oppss, nahalata nyo bang petiks ako? O cge work mode muna.

HEART-SHAPED CLOUD

Sayang hindi ko dala ang camera ko. I saw a heart-shaped cloud! Korni noh? Nakakatuwa lang kasi parang rare chance na makakita ka ng ganon kagandang view without photoshop manipulation.

Heart-shaped, ganyan siguro pagmahal mo ang ginagawa mo. Like for instance, kahapon talaga namang nakatayo ako sa bus from Media City to Iranian Hospital in Satwa. I am practicing the "pagtitiis" para kay Lord. At ito ang magandang patotoo dyan, hindi ako napagod sa pagtayo; nag-enjoy pa nga ako eh at lumakad pa kami ni Erill ng pagkalayo-layo.

Then, Daph told me na nagkausap sila ni "not allowed to say the name"- my previous heart-shaped. Hindi naman daw ako nabanggit (ouch! eheheh) tapos he was even asking nga daw for a baby name para sa anak nya. Hmnn...bakit di nya i-try na ako ang tanungin? Pano nga kaya kung ganon? Weird noh...anak nila tapos ako ang nagpangalan! Well, ready naman ako if in case he will ask me. Anong name? I will name the baby "Xander Gabriel" or "Mishael" or "Ethan Rei"

Name Meanings
1. Xander -Defender of the people
2. Gabriel - Man of God
3. Mishael - Who is like the Lord!
4. Ethan - Strength
5. Rei - Friend of God

Last night din, kinulit ako ni Pastora. May hindi daw ako sinasabi sa kanya. Isip talaga ko. Yun pala tungkol sa min ni Benjie. Kinakamusta nya kaming dalawa. Ano nga bang lagay namin? O cge for the record: FRIENDS kami at this point. NANLILIGAW ulit sya sa kin. We are avoiding the pressures and i think it works perfectly for us. Kung sakaling after all the time na magkahiwalay kami at walang dumating na iba...hmnn...we'll go through the next level. If God's will this year IKAKASAL din ako.

TWISTED MIND

Hindi ko maintindihan bakit kailangan kong malungkot kapag kaaway ko sya. Apektado talaga ko. Kahit ayoko syang kausapin hindi ko mapigilan ang sarili na maging concern sa kanya. Mabait ba ko? Hindi naman. Since kinausap ko na rin lang naman sya, sinabi ko na yung niloloob ko. Ayoko kasi sa lahat ay yung me kaaway. Tama nga siguro, matiisin ako. Mataas ang pain tolerance ko. Tao ba ko inay?



Kanina lang may unexpected chatmate ako. Masaya ko kasi nakausap ko ulit sya kahit alam kong hindi ko naman sya pwedeng kausapin. He still confessed mahal nya ko pero hanggang dun na lang yon. Tahimik na rin naman ang buhay nya at ganon din ako. This is the reality of life, there will be people coming our ways that we need to forget eventually. However, the challenge is how to make it real - the forgetting part.



I have a new found friend, his name is Malvin from Bulacan and presently working sa Grace Cargo kung saan ako nagpadala ng package last saturday. Twice ko na sya na-meet at feeling ko okay naman sya. Mula noon tinatawagan na nya ko tapos tinetext at inimbitahan nya akong mag dinner. Kakatuwa lang.



Additional spice lang. Blind item! Sino itong girl na nagiging kapuna-puna na ang pagka-weirdo. Paano naman naming nasabi na weird sya? Kasi lagi syang iba sa karamihan, malikot, hindi tumitingin sa mata, walang emosyon, sobrang tahimik, naninigas, very touchy, ano pa ba? Basta freaky sya. Sana lang matagpuan na nya ang sarili nya.

That's all for now. Bukas ulit

FRIENDS NO MORE

Bakit ba may mga taong feeling superior? Yung hindi nila nakikita yung sarili nilang mali at madalas yung mali ng iba ang nakikita nila. Ewan ko kung bakit may kaibigan akong ganito at ngayon hindi ko alam kung gusto ko pa syang kaibiganin. I just felt na masyado ko na tinitingnan ang sarili ko as a person full of mistakes. Ang masakit pa sa kin he even told me na isa akong taong ginagawang problema ang hindi naman dapat problemahin. Well in fact, nagsimula lang ang lahat because I told him na nakakaiyak maglakad ng hindi mo alam kung san ka pupunta at wala kang masakyan. I thought he is a friend enough to understand na sinabi ko lang yun dahil exhausted na ko. At nabanggit ko rin sa kanya na nainis ako sa isa kong friend, then he accused me of backbiting. Ang gusto ko lang naman ay maihinga sa kanya yung sentiments ko kasi akala ko he can listen and advise me soundly about it.

Well, maybe thats it. Mula ngayon, I will never be too close to anybody. Wala akong pwedeng kaibigan sa mundong ito than God. I'm so sure na maiintindihan Nya ko at pakikinggan Nya ko.

Then, bakit din kaya may mga tao na walang magawa kundi ang manira ng mga taong nanahimik na? Likas na ba talaga sa kanila ang pagiging pakialamero at pagiging feeling righteous or sadyang nagpapagamit lang sila sa "spirit of destruction" na hindi tumitigil para ibagsak ang iba. Nakakatawa lang dahil ang layo na nila pero sagap pa rin nila ang mga usapan sa aming bakuran. Sino kaya ang taong ito na tumatalon ng lihim sa ibang bakuran? God only knows...

A GRANTED BIRTHDAY WISH

This happened really long time ago but I want to share this story over again.

It was a week before my 18th Birthday. My mother already told me that we have no money to celebrate it. I knew our situation but never I lose hope.

The night before I went home to Hagonoy, I prayed to God in tears. I told God that it is my dream to have a debut. I never asked God much than a pitcher of orange juice and 1kilo of pancit for the occassion. I just wanted to enjoy that day with my family and close friends.

Then when I reached the "kabayanan" I saw my parents walking towards the church. I ran after them. When they saw me, my mother told me to go home immediately because "Sweetheart" was there. Sweetheart is my favorite aunt, she is almost a mom to me. I hurried home.

I went inside my grandparent's place and there was my aunt directing to go up the room. Without any question, I followed. On the room of my grandparents, 5-gowns were lying on the bed. I was shocked. I was speechless. I was overwhelmed. My cousin told me to fit the gown. I hold one gown and said to myself "I liked it but it wont fit me" but when I wore it. It was like mine. I was teary-eyed. Then we prepared the invitations and the list of 18-roses and 18-candles.

Then I realized, it was not a simple celebration. It was more than a dream come true. God answered my prayer and I am thankful up to now.

HIDING ON CLOUDS

It is almost zero visibility now here in Dubai. The whole place is totally covered with fog. You cannot see the towering buildings and it's blurry wherever you look at. It is really freezing outside.

I will have a training today on our new system. Mr. Christ told me it will be at 3pm and it's a Nigerian friend. I hope the system will be easy.

It was so funny coz i thought i will be the one on training but it was the other way around. I trained the guy! whoh! that was a 2-hours talk in pure english. The guy even recorded all i said...hmmnn my voice will reach Nigeria now.

I was really tired afterwards. My busmate, Jhoy asked me how was her Kuya Medel. I became speechless, i didnt know what to say. "Miss mo na si kuya, ate?" I smiled as if I was smiling. Only if i can say I missed my friend but I better not. I don't want to associate myself with him again.

FOGGY DAY

Foggy means filled or abounding with fog.
Current Temperature in Dubai is 16 degrees celcius.

As if I was walking in clouds...ganyan ang feeling ko this morning habang naglalakad papunta sa aming bus service pick-up point. Ang hirap maglakad kasi sobrang malamig at ang eye glasses ko nagmo-moist na rin plus the fact na nakakaantok talaga ang ganitong panahon. Sarap sigurong me kayakap....na unan!

Dahil nga sa na-irritate ang mata ko kahapon, naka-eye glasses ako ngayon instead na contact lenses. Nakakatawa lang kasi tinawag ako ng boss ko (Mr. Allan) na "Librarian" Hmmmnn... do I look like a genius? or an oldmaid?

Ready na ang mga boxes pa-package sa Pinas pero bukas pa daw pwedeng mapick-up ni Malvin ng Grace Cargo.

I polished my nails last night and as usual I murdered one of it. I was watching a movie kasi while doing so...

The movie I watched was "Ghost Town" half pa lang napapanood ko kasi inantok na me.

IRRITATING IRRITATIONS

Irritation means- a state of inflammation or painful reaction.

Yesterday, it was irritating coz I was on the 2nd day of my period. Hirap gumalaw at sobrang sakit talaga. Resulta, tinatamad ako at may pagka-masungit. Dahil si Erill ang madalas kong kasama, sya ang napagdiskitahan ko. Well, naiintindihan naman daw nya. Actually, he predicted na meron ako kaya ako tinotopak. Paano naman din ako hindi magiging masungit eh ang kulit nitong si Erill. May mga bagay tuloy syang nalaman about me na hindi nya dapat nalaman. Ano yon? Hmmnn...hindi ko na lang din sasabihin to be safe.

Today, I had an eye irritation as in I cannot open my right eye. It was totally red and itchy. Nakakaiyak. I had to remove my contact lens. Big thanks talaga sa officemate kong si Reine. She bought the medication for me. Ok yung gamot, mabilis ang effect kaya lang mahirap pa ring mag work kasi isa lang eye ko ang may proper vision. Nakakahilo. Nakakairita.

I hope nothing will add on these irritating irritations...finger crossed!